DE IJSKONINGIN

‘Shit, rimpels… vooruit niet zeuren, punaises in de wangen, voor mijn leeftijd zie ik er nog prima uit,’ mompelde ze tegen haar spiegelbeeld. Door haar raam zag ze de dienstauto al voor het hek klaarstaan. De haar door het bedrijf gezonden directie chauffeur, Eddy stak een sigaret op. Sabine trok haar rok recht en pakte haar aktetas. Ze slikte en hield een lach in. Nu, als nieuwbakken President Commissaris, moest ze het spelletje serieus meespelen. Ze sloot de voordeur van haar monumentenpandje en zag Eddy snel de sigaret weggooien. ‘Goedenmorgen Eddy.’ Ze hield haar zware tas op.

Eddy pakte deze gedienstig aan en maakte het achterportier open. ‘Succes mevrouw met uw nieuwe functie.’

Ze knikte hem vriendelijk toe. In de grote BMW leunde ze behaaglijk achterover. Haar gedachten gingen terug naar haar strenge opvoeding. Door hard werken zat ze nu in de directie. Nu kon ze niet meer terug. Had ze het rapport maar eerder ontvangen. Net zoals haar vader had ze haar mede commissarissen, allen directieleden van goede bedrijven, laten doorlichten. Wat was ze geschrokken bij het lezen van het uitvoerige rapport. Ze hadden bijna allemaal een flinke portie boter op hun hoofd, dat het zo erg was, had ze niet verwacht. Haar onkreukbare vader stond erop dat ze geen dingen zou doen die niet door de beugel konden. Andere van zijn stelregels waren: vriendelijk zijn voor je personeel en vooral zorgen geen skeletten in de kast te hebben. Ze had zich braaf aan al die regels gehouden. Toch voelde ze zich niet gelukkig. Trots, dat wel. Al haar vriendinnen bekeken haar, de bekende top zaken advocaat, met afgunst. Ook zij hadden dit misschien ook kunnen bereiken, maar ze misten haar strenge drive. Zodra de auto stopte, raakte ze uit haar rêverie. Ze liep het gebouw in en stond even stil voor de grote spiegel in de hal om haar haar perfecte uiterlijk te controleren. De deur van de vergaderzaal stond open. Ze keek om de hoek en zag dat zij de eerste was. Dit belette haar niet alvast naar haar plaats te gaan. Even later kwamen haar collegae binnen. Ze knikte hen vriendelijk toe en registreerde met haar fotografische geheugen al hun eigenaardigheden. Op het eerste gezicht had ze niet verwacht dat deze in het bedrijfsleven hoog opgeklommen mensen een dergelijk afwijkend gedrag bezaten. De eerste indruk was niet altijd de juiste, al wist ze best dat deze beroepskeuze vaak gebaseerd was op macht of zakkenvullen. Zelf had ze nooit gesjoemeld met haar expense-account, ook niet toen ze tot partner op haar kantoor was opgeklommen. Ze had het niet nodig en haar vader zou dit gedrag niet hebben goedgekeurd. Ze besloot de aantekeningen van het discrete onderzoekingsbureau bij te houden. Hiervoor had ze een nieuw blauw Moleskin boekje aangeschaft. Tijdens de eerste vergadering was het meteen raak. Jochem zat gewoon te liegen over de cijfers en Aimee vertelde tijdens de koffiepauze dat ze geen relatie had, terwijl Sabine wist dat ze lesbisch was en met een danseres samenwoonde. Wat de mensen in hun slaapkamer uithaalden interesseerde haar niet, maar hierover jokken, vond ze ongepast. Bij het verlaten van het kantoor hield Peter zijn hand op haar bil. Ze gromde inwendig, maar draaide zich om en vroeg vriendelijk waarom hij zijn handen niet kon thuishouden.

‘Nou…’

‘Ben jij je tong verloren? Gedraag je als je blieft. Mensen zoals wij horen het voorbeeld aan het werkvolk te geven, dat is mij bijgebracht, maar jij hebt blijkbaar andere waarden met je opvoeding meegekregen.’ Ze liep naar haar dienstauto en hoorde hem ‘ijskoningin’ mompelen. Als elke maandelijkse commissarisvergadering zo’n poppenkast zou zijn, had ze het snel gezien. Meteen opgeven wilde ze niet. Wat was het alternatief? Haar kantoorgenoten zouden het een blamage vinden als ze deze functie niet wilde blijven houden. Opgeven lag haar niet. Vader leerde haar om een waardige hoeksteen van de maatschappij te zijn. Hij hield haar voor: ‘Gebruik je talenten. De mensheid heeft vrouwen zoals jij nodig. Geef het goede voorbeeld.’ Ook al was ze super intelligent en had ze de beste studies achter de rug, het betekende niet dat je hiermee bereikte wat je echt wilde. De waarden van vroeger, bestonden nauwelijks meer. Hoe vaak was ze niet uitgelachen om haar eersteklas manieren en dat ze niet meteen op een mannelijke avance inging? Het deed haar pijn. Thuis trok ze haar jeans aan, deed ze haar pareloorbellen uit en schonk zich een malt whiskey in. Het blauwe boekje werkte ze bij. Even moest ze gniffelen om het verbaasde gezicht van Peter, de man die regelmatig in het geniep onder een andere naam naar Thailand ging. Wat hij daar uitspookte vond ze walgelijk. Een jaar later was haar boekje al aardig vol. Ze besloot al deze gegevens op een stickje te zetten. Nu nog de brief die pas geopenbaard mocht worden indien ze verdacht zou overlijden. Ook dit leek haar geen slecht idee. Ze vond Yvette, de secretaresse, erg achterdochtig geworden. Deze vrouw kon niet voorstellen hoe zij in elkaar stak. Was het bewondering, afgunst of iets anders? Poeslief, maar in een onbewaakt ogenblik herkende Sabine de gemene slangachtige blik. Ze herlas de uitspattingen van dit volkje en zuchtte. Wat was ze altijd braaf geweest. Even voelde ze spijt. Ze was nooit door haar dak gegaan. Altijd mevrouw braafjes uitgehangen. Toch mocht Iedereen haar, maar ze had nooit iemand in haar hart toegelaten. Elke man vergeleek ze met haar vader die helaas veel te jong was overleden. Ze warmde een quiche op en zette de televisie aan. Hier zag ze een film die haar raakte. Ze zette het apparaat uit en ging naar bed. De volgende maand kleedde ze zich weer correct en smaakvol aan. Elektrische krullers in het haar, parels in de oorlellen en om haar nek. Kijkend in de spiegel, trok ze de krullers uit het haar, kamde ze haar krullen en controleerde haar kapsel in twee spiegels. Ze maakte zich op en spoot een vleugje parfum op. Nooit teveel. Even moest ze lachen om de opmerking van haar vader. ‘Kindje teveel parfum doet me denken aan een Turks bordeel.’

‘Klaar voor de strijd,’ mompelde ze. Ze verstopte het blauwe boekje achter in de boekenkast en deed de usb-stick in haar kluis. In haar achterhoofd begon het idee naar aanleiding van de film van gisteravond al vorm aan te nemen. Door haar functie moest ze volgende week naar Hamburg om een voordracht over het bedrijf te houden. Yvette boekte de vlucht en meldde dat ze in het beste hotel kon slapen. ‘Dank je,’ typte ze op haar iPhone terug.

De dag van vertrek brak aan. Eddy, de directie chauffeur stond al klaar voor haar deur. Hij tikte aan zijn pet. ‘Goede reis mevrouw.’

Met een glimlach antwoordde ze: ‘Dank je Eddy, hoe is het met je dochtertje?’

Eddy keek verbaasd. ‘Eh, prima mevrouw… dat u dat weet…’ Voor Schiphol haalde Eddy glunderend haar bagage tevoorschijn en reikte haar het ticket aan. In de business lounge merkte ze hoe hongerig enkele mannen haar bekeken. Ze rechtte haar rug en sloeg de Financial Times open. In de businessclass bekeek ze haar mede passagiers. Alleen mannen die meteen hun laptops tevoorschijn haalden. In Hamburg stond er al een auto met chauffeur voor haar klaar. Bij de balie kreeg ze een enveloppe met haar kamersleutel. Ze hoorde pianomuziek uit de bar komen. Op haar horloge zag ze dat het “happy hour” net begonnen was. Ze was dol op pianomuziek. Vlug bracht de bagage jongen haar naar de kamer. Het was een suite. Mooi, maar ze vond dat overdreven. Ze maakte haar koffer open en trok daar een mooie zwarte jurk uit. Haar reis-sneakers verwisselde ze met hoge hakken. Na een blik in de spiegel, liep ze haar kamer uit. In de bar zocht ze een plaats. Er was nog een barkruk vrij. Met een lichte zucht ging ze zitten en keek naar de pianist die evergreens prachtig speelde. Ze klapte zacht toen de man het nummer My Way uit had. De pianist keek haar dankbaar aan. Na een bescheiden kuchje van de barkeeper, bestelde ze een Talisker Malt whisky zonder ijs maar met een beetje water.

‘U bent kenner,’ hoorde ze de man naast haar zeggen.

Ze draaide zich om en keek in het knappe gezicht van een uitstekend geklede man. De man pakte zijn glas op en hief het terwijl hij haar speurend aankeek. ‘Edward.’

‘Melanie,’ zei ze prompt en hief haar glas op. ‘Op een goed leven.’

‘Daar ben ik het volkomen mee eens.’

Sabine had de man die zich als Edward voorstelde meteen herkend. Hij was de hoogste baas van de Hamburgse vestiging van het bedrijf, hij heette niet Edward, maar Werner von Wohlleben. Blijkbaar had hij zijn huiswerk niet gedaan, want op het programma van morgen stond haar goed gelijkende foto. Waarom zat hij in dit hotel en wilde hij zijn naam niet zeggen? Was zijn schitterende villa in de beste buitenwijk van Hamburg te saai? Hij bleef haar aankijken en mompelde, ‘Wat doet een beeldschone vrouw in Hamburg?’

‘Een drankje drinken, zoals je ziet.’

Hij barstte in lachen uit. ‘Die zit. Werk je?’

‘Zeker, maar niet op dit moment.’

‘Straks trek in een hapje?’

‘Uitstekend idee. De calorieën van Talisker zijn niet voldoende om morgen fit te zijn.’ Ze zag Werner een kelner wenken. Hij draaide zich om en reserveerde een tafeltje.

‘Zo, dat is geregeld.’ Zijn hoopvolle blik paste exact in de scenario’s die ze al zo vaak had meegemaakt. Zeker van zichzelf dat hij haar het bed in zou krijgen, bestelde hij voor beiden nog een drankje.

‘Wacht maar ventje,’ spookte door haar hoofd. De pianist hield op met spelen en groette haar met een knikje. Meerdere mensen verlieten de bar. Werner pakte haar bezitterig bij haar ellenboog. ‘Schoonheid, het is tijd voor een hapje.’ Aan tafel bleek Werner een uitstekend causeur. Hij had veel verstand van wijn en koos de beste fles, passend bij het heerlijke menu.

‘Vertel eens iets over jezelf?’ begon hij en ze voelde zijn been lang haar scheenbeen strijken.

‘Oh, niets belangrijks. Gewoon een paar studies afgemaakt en opgeklommen, maar zoiets verwacht je als je een vrouw in een duur hotel ziet toch? Ik ben hier zakelijk en ik krijg mijn salaris voor mijn hersens en niet…’ ze lachte en knipoogde.

‘Ah, een zakenvrouw en knap ook.’

‘Yep, en jij? Je bent hier vast niet om schoon te maken.’

Hij barstte in lachen uit. Ze merkte dat hij beide benen weer op de grond had gezet.

‘Logeer je hier?’

‘Nee, eh, ik was op zoek naar iemand voor een lezing morgen… wilde vast kennismaken, maar die persoon kwam niet opdagen.’

‘Zoooo, dat is vervelend, Werner.’

‘Wat?’

Sabine lachte zacht. ‘Ik ben Sabine Versteegh. Ik herkende jou meteen. Ja, toen jij een andere naam opgaf, kon ik het niet laten. Ik was teleurgesteld dat jij niet meteen wist wie ik was, want mijn secretaresse heeft het programma gemaild en mijn foto lijkt prima.’

‘Sorry, maar die heb ik niet gezien, echt niet. Het programma wel…’

Sabine vloekte zacht. Ze zou Yvette, die geniepige directiesecretaresse laten ontslaan.

‘Laten we om het misverstand op te lossen nog een drankje bij de koffie nemen.’

Sabine glimlachte. ‘Prima.’ Na de koffie pakte Sabine haar tas en legde haar creditcard op tafel.

‘Geen sprake van.’

‘Werner, dit zet ik op mijn “expense account”.’

‘Geen wonder dat ze jou president commissaris hebben gemaakt. Je bent perfect.’

Sabine voelde zich losser worden door de drank. ‘Dank je. In Amsterdam noemen ze mij de ijskoningin,’ flapte ze er uit. Ze stonden samen op. Sabine wankelde even. Automatisch liep Werner met haar mee naar haar kamer. Ze liet hem binnen, legde beide armen om zijn hals en liet zich gaan.

‘Spijt?’ vroeg Werner een uur later in de badkamer.

‘Nee, mijn God, het was heerlijk, wat heb ik gemist.’

Werner gaf haar een kus in haar hals. ‘Kom vaker naar Hamburg, mijn gesmolten ijskoningin.’

Ze knikte zacht en dacht aan de woorden van haar zusje die altijd beweerde dat zij als maagd het graf in zou gaan. Mooi niet dus.

Advertisement