Nieuw kort verhaal

HET LEVEN IS VOL VERRASSINGEN

 

 

Sylvia draaide zich om na het horen van de bladerblazer. Ze opende de terrasdeur. ‘Hoi Bert, fijn dat je dit kan doen.’

Bert deed zijn koptelefoon af en legde het apparaat neer. ‘Mijn vader dacht…’ Hij haalde licht zijn schouders op.

‘Koffie?’

‘Graag.’ Hij deed zijn handschoenen uit en liep achter haar aan.

‘Er zijn tegenwoordig niet veel jongelui meer die de handen uit de mouwen willen steken.’

‘Ach, Sylvia, mijn vader en jouw man zijn een uitstervend ras. Zij leerden ons tenminste hoe je met geld moet omgaan. Pa is genereus genoeg geweest om mijn artsenopleiding te betalen, maar nu mijn specialisatie…’ Hij snoof. ‘Lekker.’

‘Kom ga zitten, geen suiker, maar wel een stuk Tobleronezeker.’ Ze zette een dubbele espresso voor hem neer en bekeek de 28-jarige jongeman. ‘Nog steeds geen vriendin?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ach, meiden genoeg, maar ik wil met iemand kunnen praten. Ik vrees dat mijn opvoeding mij dwars zit, maar als ik om mij heen kijk… weet je dat er al een groot aantal vrienden gescheiden is? Nee, ik moet niets van dat ondegelijke gerommel hebben…  ze zijn nog trots ook op hun veroveringen. Bah, overspel, nee, je moet elkaar kunnen vertrouwen. Zoals jullie zijn Sylvia, jij met je Sven, en dan mijn ouders, dat zie ik voor mij, niet dat gepruts.’

‘Het bezit van de zaeck, is het eind van het vermaeck, zei mijn vader altijd.’

Bert gniffelde. ‘By the way, over vader gesproken, Sylvia, mijn vader vroeg of jij vanavond met Sven komt eten. Hij heeft ook iemand anders uitgenodigd.’

‘Zo, wie?’

‘Dat is een verrassing.’

‘Graag, ik app hem even. Ga jij maar weer aan de slag. Hier heb je vast  een flapje. Red jij het hiermee?’

‘Fijn, dank je. Dit is prima, ik heb vanmiddag nog een college.’

Sylvia liet hem uit en bekommerde zich om de lege kopjes. Ze bewonderde de grote tuin. Ze hadden het landhuis vijf jaar geleden laten bouwen. Het pand dat oorspronkelijk op ditterrein stond lieten ze slopen. Het was echt hun droomhuisgeworden. Toch schitterend om zo te kunnen leven. Ze prees zich gelukkig met Sven, al zag ze hem weinig. Hij was nu 52 en werkte keihard. Volgens hem was dat de enige manier om succesvol te zijn, maar zij voelde nu de leegte komen. De tweeling was op een schooltrip in Londen. Volgend jaar deden ze alweer eindexamen. Met 42 jaar in een leeg huis zitten trok haar niet. Om het empty nest syndroom te voorkomen wildeze iets gaan doen. Haar liefhebberij, sieraden ontwerpen, had ze laten sloffen. Oppakken had weinig zin, want ook hierin was de trend veranderd. Jongelui verloofden zich nauwelijks meer en ze gaven weinig om een mooie ring. Klassieke broches droegen huidige jonge vrouwen helemaal niet meer.

Ze liep naar boven om een geschikte outfit voor vanavond uit te zoeken. Sven zou wel de wijnkelder induiken om een goede fles uit te zoeken voor zijn oudste vriend.

Vanuit haar slaapkamer zag ze Bert weer driftig aan het werkin de grote tuin. Goedkoper dan de tuinman, vertrouwd en hij kon het geld prima gebruiken. Voor haar was die blazer toch te zwaar. Ook zij had haar kinderen mee laten werken in het huishouden en in de tuin, al was ze niet blij met hun commentaar dat geen van hun schoolvriendjes maar dan ook iets thuis moesten meehelpen. Hoe zou dat gaan als er een crisis kwam en de centjes op waren? De huidige verwende jeugd had nooit geleerd om te incasseren.

Ze bekeek de jasjes van Sven en legde alvast zijn lievelings-blazer klaar. Benieuwd wie de andere gasten zouden zijn, trok ze een gezicht. Ze hoopte dat Olaf niet die verwaande makelaar had uitgenodigd. Die vent kon ze niet luchten of zien. Hij lachte hard om zijn eigen grapjes en hij noemde hen steevast de SS-ers, vanwege hun voornamen.

Ze pakte haar map met ontwerpen, liep naar beneden, opende de deur van de garage en stapte in haar sportauto. 

Gelukkig vond ze een parkeerplaats in het luxe dorp. Ze sloot haar auto af, genoot van de zonnestralen op haar gezicht en bewonderde de fraaie herfstkleuren van de bomen. 

Ze bekeek de etalages in de winkelstraat en drukte op de bel van het pandje met sieraden.

Jaap ontsloot de deur en keek haar vriendelijk aan.

‘Goedemiddag, heb je even tijd Jaap? Ik wilde je iets laten zien.’

‘Niets te repareren deze keer?’

‘Nee, kijk… deze…’ Ze gaf hem haar map.

‘Wow,’ ik wist niet dat jij zo mooi kon tekenen, maar wat wil je hiermee?’

‘En, is er iets bij dat jij zou kunnen…?’

Jaap Geit keek haar over zijn halve bril aan. ‘Schitterend, maar…’

Sylvia trok een zuinig mondje. ‘Ouderwets zeker.’

Hij knikte. ‘Trouwens…’ hij sloeg de map dicht.

‘Ik begrijp het, maar ik weet wel wat ik met stenen en edele metalen kan doen. Zou het zin hebben als ik het over een andere boeg gooi?’

‘Wat zou je daarmee willen bereiken?’

‘Ach, er zijn diverse opties, een serie oorbellen of een apart stuk en dat in consignatie geven. Als ik je werk betaal…’

‘Je hebt het toch niet nodig?’

‘Daar gaat het niet om, maar ik ben niet een van die vrouwen die aan de drank gaan, golfen en overspel plegen als de kinderen het huis uit zijn. Dat is het. Ik wil het empty nest syndroom voor zijn en iets te doen hebben, waarbij ik natuurlijk ook succes probeer te krijgen.’

‘Moedig van je.’

‘Jaap, mijn opvoeding zit mij in de weg, die heb ik niet van mijzelf hoor, maar ik vind dat wel een goeie.’

‘Daarvan heeft de jeugd tegenwoordig geen last.’

‘Ik weet het, lieden met een degelijke lifestyle kan je met een lantaarntje zoeken.’

‘Ik zal er eens over denken.’

‘Fijn, ik zag ik jouw etalage al een paar ontwerpen die mij aanspreken. Als ik in die stijl…’

‘Ho, ho, ga mij niet na-apen.’

‘Poeh, wat dacht je, ik heb mijn eigen stijl. Ik ga nu thuis aan de slag.’

Ietwat teleurgesteld, maar met nieuwe energie liep ze de winkelstraat door.

Thuis gooide ze de map op haar bed. Ze pakte haar nieuwe beige broekpak en liep naar de badkamer.

 

‘Sylvia, Sven, fijn dat jullie op zo’n korte termijn konden komen. Mijn oude vriend Harald Rasmussen kwam vanmorgen uit Noorwegen aan, dus…’

‘Wat Harald? Hier? Hemel, dat is lang geleden,’ riep Sven verbaasd.

Ze liepen achter Olaf naar de woonkamer. Bert stond klaar met een blad met glazen champagne. Melanie stond op, streek haar jurk glad en begroette hen. ‘Fijn dat jullie er zijn. Sylvia, jij kent Harald nog niet.’

‘Harald…’

Harald draaide zich om. Beiden keken elkaar stomverbaasd aan. ‘Jij…’

‘Wat, Syl, ken jij Harald?’

Ze keek strak voor zich uit en deed haar hand voor haar mond.

De bel ging. ‘Kom, dat zal de cateraar zijn.’ Melanie liep naar de keukendeur.

Sven hief zijn hand op. ‘Hoe…?’

‘Een lang verhaal… ik…’ Harald pakte een glas champagne en keek Sylvia diep in de ogen. ‘Wie had dit kunnen geloven. Hiervoor moeten we gaan zitten.’

Stom verbaasd keken de anderen van Harald naar Sylvia.

Sylvia nam gauw een slok. ‘Jullie horen het zo meteen wel.’Ze zag het gebeuren weer voor zich.

‘Jongens het voorgerecht staat al op tafel, zullen we dan maar?’

Bert wees de tafelschikking aan. Er volgde een ongemakkelijke stilte. Ergens moest Sylvia lachen, maar ze wilde Harald de primeur gunnen.

‘Hm, lekker Melanie. Alles goed met jullie?’

‘Ja, Harald, vertel als je belieft, ik ben razend benieuwd.’

‘Dat zal wel, jullie denken vast dat ik iets had met Sylvia.’

‘Nou… neen…’

‘Kom niet jokken ik zie het aan jullie gezichten. Pas na de maaltijd zal ik vertellen… anders krijgen jullie geen hap meer door jullie keel.’

‘Jezus Harald, dat doe je ons niet aan.’

‘Geduld is een schone zaeck, toch?’ Harald veegde zijn mond af met het servet en nam een slok. ‘Heerlijke wijn, heb jij die meegenomen Sven?’

Sven knikte en monsterde Sylvia. 

Met het servet voor haar mond, keek Sylvia Sven aan. Ze zag woede en ongeloof in zijn gezicht.

Ze zuchtte en keek naar Bert die haar ook met wantrouwen bekeek.

‘Jongens ik heb het niet meer, jullie bekijken mij of ik een slet ben. Sorry, dit floepte eruit. Ik…’

‘Tut, tut, nog even geduld.’ Harald leek ook zijn lachen niet te kunnen inhouden.

Melanie kuchte. ‘Jongens, zo genieten jullie niet van het eten.’

‘Jawel, het is heerlijk. Zo, nu zal ik een boekje open doen van onze ontmoeting.’

Bert pakte een bord en stond op. ‘Zal ik afruimen?’

‘Nee Bert, dit mag jij ook horen.’ Harald schraapte zijn keel. ‘Het gebeurde in Oxford. Ik zat daar, net zoals Sylvia op een summer-course voor mijn Engelse taal. We zaten in een Toneelgroep. Ik speelde Richard III en ik had mij zo in deze rol ingeleefd dat iedereen mij dan ook Richard noemde. Sylviahad ook een pseudoniem, en wel Anna Boleyn. Tijdens delaatste voorstelling droeg ik een opgeplakte baard. Het ding was zo goed vastgeplakt, dat die in de kleedkamer niet wildeloslaten. De kleedster trok en ik begon te kreunen. Anna, ik bedoel Sylvia kwam op mijn gekreun af. Snel pakte ze een pot gezicht crème en smeerde mijn gezicht vol met een dikke laag. Dit verlichtte de pijn een beetje. Zo zat ik na te hijgen met een wit gezicht toen er plotseling een paar heren de kleedkamer binnenkwamen. Achter hen liep een jonge prins die het toneelstuk had bijgewoond… hij wilde ons complimenteren. Het ventje schrok van mijn witte gezicht en kroop tegen Anna, sorry, Sylvia aan. Ik heb mij nog nooit zo opgelaten gevoeld. Nu kan ik er gelukkig om lachten. Sylvia, dank dat jij mij niet meteen hebt uitgelachen toen je mij herkende.’

Sven zuchtte opgelucht. ‘Wow, wie was die prins?’

Harald knikte ontkennend. ‘Dat zeg ik niet. Wij hebben destijds discretie beloofd.’

‘Wat een verhaal. Wie wil er een cognacje?’

Sylvia stak haar hand op.

‘Sylvia, dat komt er aan.’

‘Dank je, maar ook nu…, snaveltjes toe.’

‘Er zijn niet veel mensen die zich na een dergelijk hilarisch voorval stilhouden.’

‘Nee, maar dat is nu juist de ‘Noblesse Oblige van onze generatie.’

In de auto vroeg Sylvia zacht, ‘Sven, dacht jij echt dat ik iets had met Harald?’

‘Uh.’

‘Eerlijk zeggen.’

‘Het leek wel even…’

Sylvia gniffelde. ‘Je weet toch…’

‘Ja, gelukkig ben jij niet zo. Ik begrijp dat jij weer iets met je sieraden wil doen. Als ik kan helpen?’

‘Dank je, ik red mij wel. Kom het is al laat. Moet jij morgen niet naar Zuid Amerika?’

‘Ja, wil je mee?’

‘Meen je dat?’

‘Yep, alleen handbagage, koop daar maar iets leuks.’

‘De kinderen…’

‘Ik heb Bert gevraagd om op te passen. Hij krijgt daarvoor een mooi bedrag.’

‘Super.’

 

Met een klein koffertje stond Sylvia bij de slurf. ‘Hoe heb je dat zo snel voor elkaar gekregen?’

‘Ik zei dat het een zaak van leven of dood was.’

‘Schooier! Heerlijk en met Bert voelt het extra goed. Ik hoop dat hij tegen een goede vrouw aanloopt.’

‘Zeker, maar ik vraag mij af…’

‘Dacht jij dat hij gay is?’

‘Zou kunnen.’

‘Nee, daar geloof ik niets van. Hij… trouwens waar logeren we?’

‘Je zal je ogen niet kunnen geloven. Ga zitten en geniet.’

Sylvia snoerde zich vast in de business en keek uit het raampje.

Sven sloot zijn ogen. ‘Ik ben doodmoe, even tukken.’

‘Doe maar, ik bekijk wel een filmpje. Ze scrolde het scherm en kwam op Richard III. Met moeite kon ze haar lachen inhouden. Halverwege de voorstelling kwam er reclame voor een bladerblazer. ‘Moet dat nou,’ mompelde ze.

Advertisement